Badania dotyczące zastosowania leków u chorych na zespół Retta

Jest syntetyczną formą dopaminy. Zmniejsza sztywność mięśni w fazie pogorszenia funkcji motorycznych (4), ale nie udowodniono jej korzystnego działania we wszystkich przypadkach choroby.

Jest antagonista opioidów, stosowanym do łagodzenia stanu oszołomienia u narkomanów. Próbowano zastosować go u chorych na RS ze względu na niezwykle wysokie stężenie naturalnych pochodnych opium, zwanych endorfinami w płynie mózgowo-rdzeniowym chorych dziewcząt i ich zmniejszony próg bólowy. W trakcie badania podawano chorym lek w dawce 1 mg/kg/dobę, nie zaobserwowano jednak szczególnych efektów. Niezależne badania wykazały jednak, że stosowanie naltreksonu w mniejszych lub większych dawkach może być korzystną metodą zapobiegania zaburzeniom oddychania i napadom padaczkowym oraz łagodzenia napadów krzyku. Działanie to może być spowodowane efektem uspokajającym leku. Negatywny aspekt leczenia naltreksonem to znacząco gorsze wyniki oceny chorych leczonych w skali rozwoju dziecka Bayleya w porównaniu z dziećmi otrzymującymi placebo, być może także ze względu na działanie uspokajające leku. Innym działaniem niepożądanym jest utrata apetytu.

Jest lekiem usprawniającym działanie układu dopaminowego w mózgu. W jednym z badań zaobserwowano początkową poprawę zdolności komunikacyjnych dzieci, mniejsze pobudzenie i osłabienie ruchów rąk w pierwszej fazie choroby. Po odstawieniu leku objawy wracały, a ponowne jego włączenie nie powodowało już poprawy stanu dziecka. Największą skuteczność leczenie wywiera u dziewczynek ze słabiej wyrażonymi objawami choroby.

Są aminokwasami, służącymi do zwiększania stężeń neurotransmiterów. Badanie dzieci leczonych tymi lekami nie wykazało żadnych różnic w stanie klinicznym, ani zapisie EEG.

Jest pochodną niezbędnego dla organizmu aminokwasu, lizyny. Jej niedobór często występuje u osób przyjmujących leki przeciwdrgawkowe. Odnotowano pojedynczy przypadek poprawy mowy i świadomości dziecka po leczeniu L-karnityną. Była to jednak dziewczynka z nietypową postacią zespołu Retta I osiągniętego wyniku nie powtórzono już u innych chorych. W innym badaniu, w którym podawano 35 dziewczynkom 100 mg/kg/dobę karnityny, nie zaobserwowano znaczącej poprawy stanu neurologicznego całej grupy. Jednak około 75% rodzin badanych dziewczynek zaobserwowało dyskretną, ale istotną poprawę jakości życia chorych w czasie leczenia, w tym zwiększenie zdolności czuwania, ruchliwości chorych, krótsze okresy snu w ciągu dnia, więcej energii i poprawę perystaltyki. Niektórzy rodzice twierdzili, że leczone dziewczynki po raz pierwszy od lat wymawiały pojedyncze słowa. Badanie na dużej grupie chorych dziewcząt wykazało przyrost ich masy mięśniowej. Korzystny efekt uboczny to rozluźnienie konsystencji stolca w czasie leczenia.

Z powodzeniem był stosowany przez Glasgow Autonomic Research group w leczeniu wybranych przypadków hiperwentylacji. Badanie zalecają włączanie leku tylko w uzasadnionych przypadkach i pod ścisłą kontrolą lekarza. Przed i w trakcie leczenia należy zbadać stan układu autonomicznego i oddechowego i jeżeli nie stwierdzi się znaczącej poprawy, leczenie należy przerwać. Dawka powinna być dostosowana do chorej i jej objawów. Lek może usystematyzować rytm oddychania, nie można jednak oczekiwać, że jego działanie odwróci wszystkie objawy związane z niedojrzałością pnia mózgu chorych. Znaczenie ograniczonego powodzenia leczenia wiąże się prawdopodobnie z faktem, że część objawów choroby spowodowanych jest niedoborem serotoniny i umożliwia to projektowanie bardziej skutecznych metod leczenia. Uwaga: buspar nie jest lekiem na wszystkie dolegliwości. Nawet, jeżeli leczenie daje korzystne efekty, należy zachować ostrożność podobnie, jak w przypadku wszystkich innych leków. Nie można sformułować ogólnych zaleceń co do stosowania leku, ponieważ jest to preparat nowy i nie przeszedł jeszcze wielu badań.

Zostały zastosowane do leczenia hiperwentylacji, jak donieśli Joseph Egger i wsp. z Kliniki Dziecięcej University of Munich w liście do Lancet z 1992 roku. Początkowo stosowali magnez do leczenia opornych napadów padaczkowych u chorych na RS i ze zdumieniem stwierdzili, że leczenie złagodziło znacznie ich objawy hiperwentylacji/bezdechu. Spróbowali następnie leczenia niskimi dawkami magnezu sześciorga dzieci w 2-3 fazie choroby (w wieku 4-9 lat) z zaburzeniami oddychania. Początkowa dawka wynosiła 4 mg/kg/dobę w trzech porcjach, a jeżeli była tolerowana, zwiększano ją do 10/mg/kg/dobę lub do momentu pojawienia się biegunki. Cytrynian magnezu dostępny jest bez recepty jako napój musujący o działaniu przeczyszczającym i kosztuje ok. $1 za butelkę o pojemności 10 uncji (ok. 300 ml). Stężenie wynosi 58,1 mg/ml, więc dla dziecka o masie ciała 25 kg (55 funtów) MAKSYMALNA dawka wynosi 1,4 cm³ (1,4 ml) na dobę, w trzech porcjach.

W przypadku zaparć można stosować czopki, ale tylko przez krótki czas. Działają one łagodnie stymulująco i powlekają ścianę odbytnicy, nie są jednak skuteczne na dłuższą metę, ponieważ oczyszczają tylko mały odcinek jelit. Sporadycznie można stosować środki przeczyszczające typu Cascara i Castor Oil. Miralax to nowy lek o dużej skuteczności. Występuje w postaci bezbarwnego proszku, który nie ma własnego smaku ani zapachu. Dodaje się go do soku, mleka, wody lub jakiegokolwiek napoju. Działanie preparatu Miralax chwaliło wielu rodziców dziewcząt chorych na RS.

Lewatywa (wlewka) jest dobrą metoda oczyszczania jelit w sytuacjach wyjątkowych, nie należy jednak stosować jej rutynowo. Zbyt częste jej wykonywanie może zaburzyć napięcie mięśni odbytnicy i dziecko nie będzie w stanie poradzić sobie samo bez kolejnej lewatywy. Jeżeli istnieje konieczność wykonywania lewatywy częściej niż 1-2 razy w miesiącu, należy zmienić dietę lub dawkę parafiny.

Preparaty błonnika zaleca się często dorosłym, nie są jednak skuteczne u dzieci, gdyż te ich nie lubią. Wiele dostępnych bez recepty produktów zawiera pochodne błonnika lub podobne środki zwiększające objętość stolca. Należą do nich metyloceluloza (Citrucel i Maltsupex) oraz psyllium (Metamucil, Fiberall). Większość preparatów występuje w postaci proszku, który można rozcieńczyć dowolnym płynem. Dziewczynkom w wieku 2 – 6 lat podaje się zwykle od 1/4 do 1/3 dawki zalecanej dla dorosłych, w wieku 6–12 lat 1/3 do 1/2 pełnej dawki, a powyżej 12 lat – pełną dawkę. Ważne jest, aby preparaty błonnika podawać stopniowo, ponieważ początkowo mogą spowodować wzdęcia, powstawanie gazów i nieprzyjemne objawy w brzuchu, które z czasem ustępują. Należy zwrócić uwagę na dzieci, u które są żywione przez gastrostomię, ponieważ preparaty błonnika mogą zaczopować rurkę. Sok śliwkowy jest bogatym źródłem błonnika, ma znakomite działanie przeczyszczające i może być stosowany codziennie lub co parę dni.

Ważne jest, aby upłynniać treść jelitową, ponieważ ułatwia to pracę jelit. Do tego celu najlepsza jest płynna parafina. Preparaty aromatyzowanej parafiny, na przykład Kondremul i Haley’s MO, dostępne są bez recepty. Dawka jest uzależniona od masy ciała dziecka i należy ją dostosowywać do indywidualnych potrzeb. 1– 2 łyżeczki do herbaty dwa razy dziennie podaje się dziewczynkom do 6. roku życia, 1 łyżeczkę 2x dziennie przed 12. rokiem życia, a starszym dziewczętom 1 – 2 łyżeczki 2x dziennie. Przedstawione dawki w przybliżeniu odzwierciedlają potrzeby chorych, można je więc zwiększać lub zmniejszać o 1/3 lub 1/2 w zależności od efektu.

Można podawać preparaty Artane lub Robinul lub przyklejać plastry ze skopolaminą.

W Blue Bird Circle Rett Center przy Baylor College of Medicine, w Houston w stanie Texas oraz w Rett Center for Excellence na University of Alabama w Birmingham rozpoczęto badanie z grupą kontrolną metodą podwójnie ślepej próby z użyciem betainy i kwasu foliowego. Do badania może przystąpić każda dziewczynka lub kobieta ze stwierdzoną obecnością mutacji MECP2. WIĘCEJ INFORMACJI>>

Badanie kliniczne z użyciem dekstrometorfanu (DM) rozpoczęto w Children’s Center w Johns Hopkins Hospital. Wykazano, że liczba receptorów dla pochodnej aminokwasów o działaniu stymulującym - glutaminianu, szczególnie typu NMDA, w mózgach dziewcząt chorych na RS jest zwiększona. Nadmiar tego neurotransmitera i jego receptorów powoduje szkodliwą nadmierną stymulację komórek nerwowych (neuronów) w mózgu, co wywołuje napady padaczkowe, szczególne zachowanie chorych oraz zaburzenia czynności poznawczych. Badanie oceni wpływ DM na działanie neurotransmitera i jego receptorów, ponieważ DM ma zdolność blokowania kanałów receptora NMDA. Lek jest dostępny dla ludzi. Dotychczas leczono nim małe dzieci z zakażeniami dróg oddechowych i kaszlem, a także hiperglicynemią nieketotyczną i działanie leku było dobrze znoszone. Podczas badania klinicznego oceniony zostanie wpływ DM w porównaniu z placebo na zapis EEG, aktywność padaczkową, zdolności poznawcze i zaburzenia motoryczne u chorych.

Login: Hasło: - Artykuły - Forum - Czat - Newsletter		Artykuł Badania dotyczące zastosowania leków u chorych na zespół Retta Źródło: IRSA Badania dotyczące zastosowania leków u chorych na zespół Retta L–Dopa Jest syntetyczną formą dopaminy. Zmniejsza sztywność mięśni w fazie pogorszenia funkcji motorycznych (4), ale nie udowodniono jej korzystnego działania we wszystkich przypadkach choroby. Naltrekson (Revia) Jest antagonista opioidów, stosowanym do łagodzenia stanu oszołomienia u narkomanów. Próbowano zastosować go u chorych na RS ze względu na niezwykle wysokie stężenie naturalnych pochodnych opium, zwanych endorfinami w płynie mózgowo-rdzeniowym chorych dziewcząt i ich zmniejszony próg bólowy. W trakcie badania podawano chorym lek w dawce 1 mg/kg/dobę, nie zaobserwowano jednak szczególnych efektów. Niezależne badania wykazały jednak, że stosowanie naltreksonu w mniejszych lub większych dawkach może być korzystną metodą zapobiegania zaburzeniom oddychania i napadom padaczkowym oraz łagodzenia napadów krzyku. Działanie to może być spowodowane efektem uspokajającym leku. Negatywny aspekt leczenia naltreksonem to znacząco gorsze wyniki oceny chorych leczonych w skali rozwoju dziecka Bayleya w porównaniu z dziećmi otrzymującymi placebo, być może także ze względu na działanie uspokajające leku. Innym działaniem niepożądanym jest utrata apetytu. Bromokryptyna (Parlodel) Jest lekiem usprawniającym działanie układu dopaminowego w mózgu. W jednym z badań zaobserwowano początkową poprawę zdolności komunikacyjnych dzieci, mniejsze pobudzenie i osłabienie ruchów rąk w pierwszej fazie choroby. Po odstawieniu leku objawy wracały, a ponowne jego włączenie nie powodowało już poprawy stanu dziecka. Największą skuteczność leczenie wywiera u dziewczynek ze słabiej wyrażonymi objawami choroby. Tyrozyna (dopamina i noradrenalina) oraz tryptofan (serotonina) Są aminokwasami, służącymi do zwiększania stężeń neurotransmiterów. Badanie dzieci leczonych tymi lekami nie wykazało żadnych różnic w stanie klinicznym, ani zapisie EEG. L–karnityna Jest pochodną niezbędnego dla organizmu aminokwasu, lizyny. Jej niedobór często występuje u osób przyjmujących leki przeciwdrgawkowe. Odnotowano pojedynczy przypadek poprawy mowy i świadomości dziecka po leczeniu L-karnityną. Była to jednak dziewczynka z nietypową postacią zespołu Retta I osiągniętego wyniku nie powtórzono już u innych chorych. W innym badaniu, w którym podawano 35 dziewczynkom 100 mg/kg/dobę karnityny, nie zaobserwowano znaczącej poprawy stanu neurologicznego całej grupy. Jednak około 75% rodzin badanych dziewczynek zaobserwowało dyskretną, ale istotną poprawę jakości życia chorych w czasie leczenia, w tym zwiększenie zdolności czuwania, ruchliwości chorych, krótsze okresy snu w ciągu dnia, więcej energii i poprawę perystaltyki. Niektórzy rodzice twierdzili, że leczone dziewczynki po raz pierwszy od lat wymawiały pojedyncze słowa. Badanie na dużej grupie chorych dziewcząt wykazało przyrost ich masy mięśniowej. Korzystny efekt uboczny to rozluźnienie konsystencji stolca w czasie leczenia. Buspar (busperidon) Z powodzeniem był stosowany przez Glasgow Autonomic Research group w leczeniu wybranych przypadków hiperwentylacji. Badanie zalecają włączanie leku tylko w uzasadnionych przypadkach i pod ścisłą kontrolą lekarza. Przed i w trakcie leczenia należy zbadać stan układu autonomicznego i oddechowego i jeżeli nie stwierdzi się znaczącej poprawy, leczenie należy przerwać. Dawka powinna być dostosowana do chorej i jej objawów. Lek może usystematyzować rytm oddychania, nie można jednak oczekiwać, że jego działanie odwróci wszystkie objawy związane z niedojrzałością pnia mózgu chorych. Znaczenie ograniczonego powodzenia leczenia wiąże się prawdopodobnie z faktem, że część objawów choroby spowodowanych jest niedoborem serotoniny i umożliwia to projektowanie bardziej skutecznych metod leczenia. Uwaga: buspar nie jest lekiem na wszystkie dolegliwości. Nawet, jeżeli leczenie daje korzystne efekty, należy zachować ostrożność podobnie, jak w przypadku wszystkich innych leków. Nie można sformułować ogólnych zaleceń co do stosowania leku, ponieważ jest to preparat nowy i nie przeszedł jeszcze wielu badań. Cytrynian i orotan magnezu Zostały zastosowane do leczenia hiperwentylacji, jak donieśli Joseph Egger i wsp. z Kliniki Dziecięcej University of Munich w liście do Lancet z 1992 roku. Początkowo stosowali magnez do leczenia opornych napadów padaczkowych u chorych na RS i ze zdumieniem stwierdzili, że leczenie złagodziło znacznie ich objawy hiperwentylacji/bezdechu. Spróbowali następnie leczenia niskimi dawkami magnezu sześciorga dzieci w 2-3 fazie choroby (w wieku 4-9 lat) z zaburzeniami oddychania. Początkowa dawka wynosiła 4 mg/kg/dobę w trzech porcjach, a jeżeli była tolerowana, zwiększano ją do 10/mg/kg/dobę lub do momentu pojawienia się biegunki. Cytrynian magnezu dostępny jest bez recepty jako napój musujący o działaniu przeczyszczającym i kosztuje ok. $1 za butelkę o pojemności 10 uncji (ok. 300 ml). Stężenie wynosi 58,1 mg/ml, więc dla dziecka o masie ciała 25 kg (55 funtów) MAKSYMALNA dawka wynosi 1,4 cm³ (1,4 ml) na dobę, w trzech porcjach. Zaparcia W przypadku zaparć można stosować czopki, ale tylko przez krótki czas. Działają one łagodnie stymulująco i powlekają ścianę odbytnicy, nie są jednak skuteczne na dłuższą metę, ponieważ oczyszczają tylko mały odcinek jelit. Sporadycznie można stosować środki przeczyszczające typu Cascara i Castor Oil. Miralax to nowy lek o dużej skuteczności. Występuje w postaci bezbarwnego proszku, który nie ma własnego smaku ani zapachu. Dodaje się go do soku, mleka, wody lub jakiegokolwiek napoju. Działanie preparatu Miralax chwaliło wielu rodziców dziewcząt chorych na RS. Lewatywa (wlewka) jest dobrą metoda oczyszczania jelit w sytuacjach wyjątkowych, nie należy jednak stosować jej rutynowo. Zbyt częste jej wykonywanie może zaburzyć napięcie mięśni odbytnicy i dziecko nie będzie w stanie poradzić sobie samo bez kolejnej lewatywy. Jeżeli istnieje konieczność wykonywania lewatywy częściej niż 1-2 razy w miesiącu, należy zmienić dietę lub dawkę parafiny. Preparaty błonnika zaleca się często dorosłym, nie są jednak skuteczne u dzieci, gdyż te ich nie lubią. Wiele dostępnych bez recepty produktów zawiera pochodne błonnika lub podobne środki zwiększające objętość stolca. Należą do nich metyloceluloza (Citrucel i Maltsupex) oraz psyllium (Metamucil, Fiberall). Większość preparatów występuje w postaci proszku, który można rozcieńczyć dowolnym płynem. Dziewczynkom w wieku 2 – 6 lat podaje się zwykle od 1/4 do 1/3 dawki zalecanej dla dorosłych, w wieku 6–12 lat 1/3 do 1/2 pełnej dawki, a powyżej 12 lat – pełną dawkę. Ważne jest, aby preparaty błonnika podawać stopniowo, ponieważ początkowo mogą spowodować wzdęcia, powstawanie gazów i nieprzyjemne objawy w brzuchu, które z czasem ustępują. Należy zwrócić uwagę na dzieci, u które są żywione przez gastrostomię, ponieważ preparaty błonnika mogą zaczopować rurkę. Sok śliwkowy jest bogatym źródłem błonnika, ma znakomite działanie przeczyszczające i może być stosowany codziennie lub co parę dni. Ważne jest, aby upłynniać treść jelitową, ponieważ ułatwia to pracę jelit. Do tego celu najlepsza jest płynna parafina. Preparaty aromatyzowanej parafiny, na przykład Kondremul i Haley’s MO, dostępne są bez recepty. Dawka jest uzależniona od masy ciała dziecka i należy ją dostosowywać do indywidualnych potrzeb. 1– 2 łyżeczki do herbaty dwa razy dziennie podaje się dziewczynkom do 6. roku życia, 1 łyżeczkę 2x dziennie przed 12. rokiem życia, a starszym dziewczętom 1 – 2 łyżeczki 2x dziennie. Przedstawione dawki w przybliżeniu odzwierciedlają potrzeby chorych, można je więc zwiększać lub zmniejszać o 1/3 lub 1/2 w zależności od efektu. Ślinienie Można podawać preparaty Artane lub Robinul lub przyklejać plastry ze skopolaminą. W Blue Bird Circle Rett Center przy Baylor College of Medicine, w Houston w stanie Texas oraz w Rett Center for Excellence na University of Alabama w Birmingham rozpoczęto badanie z grupą kontrolną metodą podwójnie ślepej próby z użyciem betainy i kwasu foliowego. Do badania może przystąpić każda dziewczynka lub kobieta ze stwierdzoną obecnością mutacji MECP2. WIĘCEJ INFORMACJI>> Badanie kliniczne z użyciem dekstrometorfanu (DM) rozpoczęto w Children’s Center w Johns Hopkins Hospital. Wykazano, że liczba receptorów dla pochodnej aminokwasów o działaniu stymulującym - glutaminianu, szczególnie typu NMDA, w mózgach dziewcząt chorych na RS jest zwiększona. Nadmiar tego neurotransmitera i jego receptorów powoduje szkodliwą nadmierną stymulację komórek nerwowych (neuronów) w mózgu, co wywołuje napady padaczkowe, szczególne zachowanie chorych oraz zaburzenia czynności poznawczych. Badanie oceni wpływ DM na działanie neurotransmitera i jego receptorów, ponieważ DM ma zdolność blokowania kanałów receptora NMDA. Lek jest dostępny dla ludzi. Dotychczas leczono nim małe dzieci z zakażeniami dróg oddechowych i kaszlem, a także hiperglicynemią nieketotyczną i działanie leku było dobrze znoszone. Podczas badania klinicznego oceniony zostanie wpływ DM w porównaniu z placebo na zapis EEG, aktywność padaczkową, zdolności poznawcze i zaburzenia motoryczne u chorych. Powrót do listy kategorii