Praktyczne zastosowanie kwasu 2,3-dimerkaptobursztynowego w leczeniu ołowicy u dzieci w USA

Artykuł

Praktyczne zastosowanie kwasu 2,3-dimerkaptobursztynowego w leczeniu ołowicy u dzieci w USA
Źródło: Andrzej Sapota i Anna Kilanowicz;Zakład Chemii Toksykologicznej; Wydział Farmaceutyczny Akademii Medycznej; 90-151 Łódź, Mu

Streszczenie

Leczenie ołowicy u dzieci w USA opierało się dotychczas głównie na stosowaniu CaNa₂ EDTA. Chociaż związek ten był bardzo wydajny w obniżaniu stężeń ołowiu we krwi i zwiększeniu wydalania ołowiu z moczem, jego działanie jest niespecyficzne i towarzyszą mu uboczne efekty toksyczne. Badania na zwierzętach wykazały ponadto, że stosowanie CaNa₂ EDTA może prowadzić do przemieszczania się ołowiu z depozytów do mózgu, co budzi słuszne obawy, czy dotychczasowe stosowanie tego związku w teście mobilizacyjnym na ołów w celach diagnostycznych powinno być nadal praktykowane. Inny związek chelatujący - 2,3-dimerkaptopropanol (BAL) podawany domięśniowo wywołuje u pacjentów mdłości i wymioty i z tego względu podawany jest łącznie z CaNa₂ EDTA w przypadkach, gdy stężenie ołowiu we krwi przekracza stężenie 700 m g/l.

Rzadziej stosuje się d-penicylaminę, podawaną doustnie pacjentom ze średnio wysokimi stężeniami ołowiu we krwi. Związek ten jest jednak dużo mniej efektywny niż wyżej wymienione, a jego stosowanie wywołuje często reakcje alergiczne. Jak dotąd nie został on zatwierdzony przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków dla stosowania u dzieci.

Przez ostatnie 20 lat w leczeniu zatruć ołowiem, związkami arsenu i rtęci podejmowano również próby zastosowania kwasu 2,3-dimerkaptobursztynowego.

Kwas 2,3-dimerkapturobursztynowy (DMSA, Succimer), został dopuszczony przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków w leczeniu ołowicy u dzieci, gdy stężenie ołowiu we krwi przekracza wartość 450 m g/l. Związek podawany jest drogą pokarmową.

Badania farmakokinetyczne DMSA wykazały, że około 20% związku wydala się po przemianie z moczem w postaci metabolitu i około 80% z kałem, jako niezmieniony DMSA. Autorzy tych badań wykazali ponadto, że część wchłoniętego DMSA, po zmetabolizowaniu, ulega wydaleniu z żółcią, a następnie, przy udziale flory bakteryjnej, ponownemu wchłonięciu do krwi.

W latach 1992-97 w USA podjęto próby zastosowania DMSA w leczeniu ołowicy u dzieci, u których stężenia ołowiu we krwi wynosiły od 200 do 510 m g/l. Łącznie leczeniu poddano ponad 100 dzieci w wieku od 0,5 roku do kilkunastu lat. Czasokres podawania DMSA wynosił od 5 dni do kilku tygodni,. Związek podawano doustnie w dawce 10 mg/kg (3 lub 2 razy dziennie). W niektórych przypadkach stosowano dawki wyższe i dłuższe lub krótsze czasy kuracji. W okresie podawania związku oraz po zakończeniu kuracji oznaczano stężenie ołowiu, cynku, miedzi, żelaza, wapnia i magnezu w moczu oraz aktywność dehydratazy kwasu 5-aminolewulinowego (ALA-D) we krwi.

W niektórych przypadkach prowadzono badania porównawcze, stosując CaNa₂ EDTA.

Wyniki badań uzyskane przez kilku autorów wykazały, że w czasie podawania dzieciom DMSA stężenia ołowiu we krwi ulegały obniżeniu, średnio od 40 do 70% w porównaniu ze stężeniami z przed kuracji. Po zakończeniu podawania DMSA stężenia ołowiu we krwi ulegały podwyższeniu i były 20-30% niższe od początkowych. Wykazano również powrót aktywności ALA-D we krwi do normy. Wzrosło także wydalanie ołowiu z moczem ale było niższe w porównaniu z grupą dzieci, którym podawano CaNa₂ EDTA. Nie stwierdzono natomiast w moczu znaczącego, zwiększonego wydalania cynku, miedzi, wapnia i magnezu. Większość dzieci bardzo dobrze tolerowała przyjmowanie DMSA, bez jakichkolwiek objawów ubocznych, a podstawowe badania hematologiczne i biochemiczne krwi pozostały u wszystkich badanych dzieci w normie.

W oparciu o dotychczasowe dane literaturowe można uznać, że DMSA wykazuje wysokie, specyficzne działanie chelatujące w stosunku do ołowiu. Stężenia cynku, miedzi, żelaza, wapnia i magnezu nie ulegały zmianie we wszystkich grupach dzieci, którym podano DMSA w porównaniu z danymi z ostatniego dnia przed rozpoczęciem kuracji. Natomiast kuracja CaNa₂ EDTA spowodowała znamienny wzrost wydalania z moczem cynku, miedzi, żelaza i wapnia.

Leczeniem objęto jedynie dzieci, u których stężenia ołowiu we krwi były wyższe niż 200 m g/l, nie wiadomo więc jaka byłaby skuteczność DMSA u dzieci o niższych poziomach ołowiu we krwi.

Powrót do listy kategorii

Login: Hasło: - Artykuły - Forum - Czat - Newsletter		Artykuł Praktyczne zastosowanie kwasu 2,3-dimerkaptobursztynowego w leczeniu ołowicy u dzieci w USA Źródło: Andrzej Sapota i Anna Kilanowicz;Zakład Chemii Toksykologicznej; Wydział Farmaceutyczny Akademii Medycznej; 90-151 Łódź, Mu Streszczenie Leczenie ołowicy u dzieci w USA opierało się dotychczas głównie na stosowaniu CaNa₂ EDTA. Chociaż związek ten był bardzo wydajny w obniżaniu stężeń ołowiu we krwi i zwiększeniu wydalania ołowiu z moczem, jego działanie jest niespecyficzne i towarzyszą mu uboczne efekty toksyczne. Badania na zwierzętach wykazały ponadto, że stosowanie CaNa₂ EDTA może prowadzić do przemieszczania się ołowiu z depozytów do mózgu, co budzi słuszne obawy, czy dotychczasowe stosowanie tego związku w teście mobilizacyjnym na ołów w celach diagnostycznych powinno być nadal praktykowane. Inny związek chelatujący - 2,3-dimerkaptopropanol (BAL) podawany domięśniowo wywołuje u pacjentów mdłości i wymioty i z tego względu podawany jest łącznie z CaNa₂ EDTA w przypadkach, gdy stężenie ołowiu we krwi przekracza stężenie 700 m g/l. Rzadziej stosuje się d-penicylaminę, podawaną doustnie pacjentom ze średnio wysokimi stężeniami ołowiu we krwi. Związek ten jest jednak dużo mniej efektywny niż wyżej wymienione, a jego stosowanie wywołuje często reakcje alergiczne. Jak dotąd nie został on zatwierdzony przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków dla stosowania u dzieci. Przez ostatnie 20 lat w leczeniu zatruć ołowiem, związkami arsenu i rtęci podejmowano również próby zastosowania kwasu 2,3-dimerkaptobursztynowego. Kwas 2,3-dimerkapturobursztynowy (DMSA, Succimer), został dopuszczony przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków w leczeniu ołowicy u dzieci, gdy stężenie ołowiu we krwi przekracza wartość 450 m g/l. Związek podawany jest drogą pokarmową. Badania farmakokinetyczne DMSA wykazały, że około 20% związku wydala się po przemianie z moczem w postaci metabolitu i około 80% z kałem, jako niezmieniony DMSA. Autorzy tych badań wykazali ponadto, że część wchłoniętego DMSA, po zmetabolizowaniu, ulega wydaleniu z żółcią, a następnie, przy udziale flory bakteryjnej, ponownemu wchłonięciu do krwi. W latach 1992-97 w USA podjęto próby zastosowania DMSA w leczeniu ołowicy u dzieci, u których stężenia ołowiu we krwi wynosiły od 200 do 510 m g/l. Łącznie leczeniu poddano ponad 100 dzieci w wieku od 0,5 roku do kilkunastu lat. Czasokres podawania DMSA wynosił od 5 dni do kilku tygodni,. Związek podawano doustnie w dawce 10 mg/kg (3 lub 2 razy dziennie). W niektórych przypadkach stosowano dawki wyższe i dłuższe lub krótsze czasy kuracji. W okresie podawania związku oraz po zakończeniu kuracji oznaczano stężenie ołowiu, cynku, miedzi, żelaza, wapnia i magnezu w moczu oraz aktywność dehydratazy kwasu 5-aminolewulinowego (ALA-D) we krwi. W niektórych przypadkach prowadzono badania porównawcze, stosując CaNa₂ EDTA. Wyniki badań uzyskane przez kilku autorów wykazały, że w czasie podawania dzieciom DMSA stężenia ołowiu we krwi ulegały obniżeniu, średnio od 40 do 70% w porównaniu ze stężeniami z przed kuracji. Po zakończeniu podawania DMSA stężenia ołowiu we krwi ulegały podwyższeniu i były 20-30% niższe od początkowych. Wykazano również powrót aktywności ALA-D we krwi do normy. Wzrosło także wydalanie ołowiu z moczem ale było niższe w porównaniu z grupą dzieci, którym podawano CaNa₂ EDTA. Nie stwierdzono natomiast w moczu znaczącego, zwiększonego wydalania cynku, miedzi, wapnia i magnezu. Większość dzieci bardzo dobrze tolerowała przyjmowanie DMSA, bez jakichkolwiek objawów ubocznych, a podstawowe badania hematologiczne i biochemiczne krwi pozostały u wszystkich badanych dzieci w normie. W oparciu o dotychczasowe dane literaturowe można uznać, że DMSA wykazuje wysokie, specyficzne działanie chelatujące w stosunku do ołowiu. Stężenia cynku, miedzi, żelaza, wapnia i magnezu nie ulegały zmianie we wszystkich grupach dzieci, którym podano DMSA w porównaniu z danymi z ostatniego dnia przed rozpoczęciem kuracji. Natomiast kuracja CaNa₂ EDTA spowodowała znamienny wzrost wydalania z moczem cynku, miedzi, żelaza i wapnia. Leczeniem objęto jedynie dzieci, u których stężenia ołowiu we krwi były wyższe niż 200 m g/l, nie wiadomo więc jaka byłaby skuteczność DMSA u dzieci o niższych poziomach ołowiu we krwi. Powrót do listy kategorii