Nadmierna aktywność

Artykuł

Nadmierna aktywność
Źródło: International Angelman Syndrome Association; program "Choroby rzadkie bez tajemnic"

Nadaktywność jest prawdopodobnie najbardziej charakterystycznym objawem AS. Najlepiej opisuje to określenie stanu hipermotoryczności z krótkimi okresami koncentracji. Właściwie wszystkie małe dzieci chore na AS w pewien sposób są nadmiernie ruchliwe (17), przy czym chłopcy są równie ruchliwi, jak dziewczynki. Niemowlęta i dzieci uczące się chodzić właściwie cały czas są w ruchu, cały czas wkładając ręce lub zabawki do ust i przemieszczając się z jednego miejsca w drugie. W wyjątkowych przypadkach może to być przyczyna powstawania sińców i zadrapań. Ponadto dzieci chwytają, gniotą i gryzą przedmioty, co może się nasilić wraz z uogólnioną nadaktywnością. Ustawiczne i cierpliwe poprawianie ruchów dziecka może przyczynić się do zmniejszenia lub całkowitej eliminacji tych niepożądanych zachowań.

Koncentracja uwagi może być na tyle krótkotrwała, że zupełnie niemożliwe są kontakty z osobami w otoczeniu, ponieważ chore dziecko nie umie skupić się na wyrazie twarzy innej osoby lub innych przejawach kontaktów międzyludzkich. W przypadkach o mniejszym nasileniu objawów, koncentracja może być na tyle długotrwała, że dziecko jest w stanie nauczyć się języka migowego lub innego sposobu komunikowania się. W takich przypadkach łatwiej jest stworzyć indywidualne programy nauczania i stymulowania rozwoju, a ich realizacja przynosi większe efekty. Obserwacje chorych dorosłych wskazują, że stan nadaktywności zmniejsza się z wiekiem. Większość chorych dzieci nie jest leczona z powodu nadmiernej ruchliwości, chociaż pewną poprawę może przynieść na przykład metylfenidat (Ritalin). Leki uspokajające, na przykład pochodne fenotiazyny, nie są zalecane ze względu na ich siłę działania i efekty uboczne.

Powrót do listy kategorii

Login: Hasło: - Artykuły - Forum - Czat - Newsletter		Artykuł Nadmierna aktywność Źródło: International Angelman Syndrome Association; program "Choroby rzadkie bez tajemnic" Nadaktywność jest prawdopodobnie najbardziej charakterystycznym objawem AS. Najlepiej opisuje to określenie stanu hipermotoryczności z krótkimi okresami koncentracji. Właściwie wszystkie małe dzieci chore na AS w pewien sposób są nadmiernie ruchliwe (17), przy czym chłopcy są równie ruchliwi, jak dziewczynki. Niemowlęta i dzieci uczące się chodzić właściwie cały czas są w ruchu, cały czas wkładając ręce lub zabawki do ust i przemieszczając się z jednego miejsca w drugie. W wyjątkowych przypadkach może to być przyczyna powstawania sińców i zadrapań. Ponadto dzieci chwytają, gniotą i gryzą przedmioty, co może się nasilić wraz z uogólnioną nadaktywnością. Ustawiczne i cierpliwe poprawianie ruchów dziecka może przyczynić się do zmniejszenia lub całkowitej eliminacji tych niepożądanych zachowań. Koncentracja uwagi może być na tyle krótkotrwała, że zupełnie niemożliwe są kontakty z osobami w otoczeniu, ponieważ chore dziecko nie umie skupić się na wyrazie twarzy innej osoby lub innych przejawach kontaktów międzyludzkich. W przypadkach o mniejszym nasileniu objawów, koncentracja może być na tyle długotrwała, że dziecko jest w stanie nauczyć się języka migowego lub innego sposobu komunikowania się. W takich przypadkach łatwiej jest stworzyć indywidualne programy nauczania i stymulowania rozwoju, a ich realizacja przynosi większe efekty. Obserwacje chorych dorosłych wskazują, że stan nadaktywności zmniejsza się z wiekiem. Większość chorych dzieci nie jest leczona z powodu nadmiernej ruchliwości, chociaż pewną poprawę może przynieść na przykład metylfenidat (Ritalin). Leki uspokajające, na przykład pochodne fenotiazyny, nie są zalecane ze względu na ich siłę działania i efekty uboczne. Powrót do listy kategorii