Interwencje behawioralne, w tym techniki uspokajania oraz zmiany środowiskowe, są istotnymi składnikami Indywidualnego Planu Nauczania (IEP) dla dzieci z zespołem łamliwego chromosomu X. Przejrzyste, konkretne plany, zawierające właściwe wskazówki (np. sygnały wizualne dla dzieci niechętnie mówiących) oraz atrakcyjne formy nagradzania (np. naklejki prowadzące do otrzymania nagrody) odgrywają ważną rolę we wczesnym dzieciństwie oraz u dzieci w wieku szkolnym. Starsze nastolatki oraz dorośli mogą potrzebować specyficznych planów behawioralnych związanych ze szkoleniem zawodowym, tak by mogli funkcjonować w środowisku pracy w jak najwłaściwszy sposób.

Wiele strategii stosowanych w przypadku dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej, które nie cierpią na zespół łamliwego chromosomu X, nadaje się do wykorzystania z dziećmi cierpiącymi na to schorzenie. Strategie te obejmują takie metody, jak sadzanie dziecka w pobliżu nauczyciela – z dala od przedmiotów powodujących utratę koncentracji, okresowe stosowanie osobnego stolika, dawanie krótkich zadań dających okazję do częstego poruszania się po pomieszczeniu, stosowanie wskazówek wizualnych w przypadku sekwencji zdarzeń, jak również prowadzenie lekcji interaktywnych, nie polegających wyłącznie na siedzeniu i słuchaniu. 

Przejścia od jednego zadania do następnego oraz zmiany w rozkładzie dnia są szczególnie trudne dla wielu osób z zespołem łamliwego chromosomu X – wymagają one od nauczycieli i rodziców dokładnego zaplanowania. Do przedstawienia dziennego rozkładu zdarzeń można stosować harmonogramy obrazkowe umieszczane na tablicy bądź na kartach z rzepami. Zmiany takie jak zwoływane zebrania mogą być wpisywane bądź przedstawiane za pomocą obrazka i umieszczane we właściwej kolejności. Niektóre z nietypowych okoliczności (takie jak głośne zebrania) mogą wymagać raczej przeniesienia dziecka do cichego pomieszczenia, wyposażonego w uspokajające przedmioty, takie jak krzesło z worka fasolek i kaseta wideo do odtworzenia, niż zmuszania go do uczestniczenia  w zaplanowanym wydarzeniu.

Interwencje związane z niewłaściwym zachowaniem powinny być zawsze planowane z uwzględnieniem problemów związanych z przetwarzaniem sensorycznym. W ramach strategii opracowywanych w związku z osiąganiem celów behawioralnych należy zwracać uwagę na środowisko (światła, poziom hałasu, poziom aktywności itp.) oraz uwzględniać poziomy przeciążenia sensorycznego każdego z dzieci. Interwencja społeczna może pomóc w zmniejszeniu zagrożenia późniejszą dysfunkcyjnością społeczną, edukacyjną czy psychologiczną. W otoczeniu szkolnym można wykorzystywać historyjki społeczne opisujące zachowanie, które wymaga zmiany, oferując dziecku lub dorosłemu właściwe rozwiązania do wypróbowania. Niektóre dzieci z zespołem łamliwego chromosomu X mogą odwiedzać szkolnego pracownika opieki społecznej lub pedagoga szkolnego w celu ustalenia celów społecznych lub behawioralnych.

Działania podejmowane w ramach społeczności, takie jak uczestniczenie w nabożeństwach, chodzenie do restauracji czy do kina, bądź przebywanie w innych zatłoczonych, nieznanych miejscach mogą przedstawiać trudności dla rodzin dzieci. Dokładne planowanie, począwszy od opisywania działań i kolejności wydarzeń, które nastąpią, w środowisku domowym może pomóc dziecku lub dorosłemu z zespołem łamliwego chromosomu X przewiedzieć, co się zdarzy. Wskazówki wizualne, takie jak karty dań czy biuletyny kościelne, również mogą pomóc rodzicowi wyjaśnić, co będzie się wiązać ze zbliżającym się wydarzeniem.

W przypadku wystąpienia zespołu nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD) lub niepokoju czy depresji konieczne może okazać się zastosowanie leków. Zachowania agresywne oraz gwałtowne wybuchy występujące u niektórych nastolatków i dorosłych z zespołem łamliwego chromosomu X, mogą często zostać wyeliminowane dzięki stosowaniu leków. Neurologowie dziecięcy oraz terapeuci znający problematykę zespołu łamliwego chromosomu X mogą dokonać oceny i leczyć te objawy za pomocą odpowiednich leków.