Wielu chłopców z zespołem łamliwego chromosomu X (80-90%) opisywanych jest jako dzieci podatne na działanie bodźców rozpraszających oraz impulsywne, wykazujące objawy zespołu nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD) lub zespołu niedoboru uwagi (ADD). Mogą one wykazywać się krótkim okresem skupienia uwagi i mieć trudności z poświęcaniem większej ilości czasu na jedno zadanie. Dziewczynki mogą wykazywać mniej intensywną nadpobudliwość, nadal jednak występuje u nich wiele objawów zespołu niedoboru uwagi.

Wielu chłopców oddaje się niezwykłym, stereotypowym zachowaniom, takim jak trzepotanie dłońmi czy ssanie skóry, ubrań lub przedmiotów – mogą się one wiązać z problemami z przetwarzaniem sensorycznym oraz niepokojem. Problemy z przetwarzaniem sensorycznym mogą manifestować się w postaci reakcji obronnych na dotyk, takich jak oralno-motoryczne reakcje obronne, wrażliwość na dźwięk lub światło czy ubogi kontakt wzrokowy. Około 90% chłopców z zespołem łamliwego chromosomu X opisywanyc Sfera poznawcza definiowana jest jako zdolność do myślenia, rozwiązywania problemów, rozumienia koncepcji, przetwarzania informacji oraz jako inteligencja ogólna. U wielu osób dotkniętych zespołem łamliwego chromosomu X występują pewne słabości poznawcze.h jest jako jednostki wykazujące pewien typ defensywności sensorycznej.

Występujący zarówno u chłopców, jak i u dziewcząt niepokój ujawnia się na wiele sposobów. Niektóre osoby z zespołem łamliwego chromosomu X bardzo się martwią z powodu zmian w codziennych rytuałach lub zbliżających się stresujących zdarzeń (takich jak np. ćwiczenia przeciwpożarowe czy zebrania). Podejście takie nazywane jest często “hiperczujnością”. Rodzice często zgłaszają, że ich dzieci sztywnieją, gdy się zezłoszczą lub gdy zostaną wyprowadzone z równowagi – ich ciała stają się sztywne i bardzo napięte. Niekiedy po prostu zaciskają dłonie w pięści. Ataki mogą wiązać się z niepokojem oraz uczuciem onieśmielenia. Przebywanie w tłumie oraz kontakt z nowymi sytuacjami powodują, że chłopcy piszczą, płaczą lub stają się niegrzeczni próbując wydostać się z onieśmielającego ich otoczenia.

Wiele problemów z zachowaniem dotyczących zarówno chłopców, jak i dziewczynek z zespołem łamliwego chromosomu X nakłada się na trudności pragmatyczne (konwersacyjne), jakie występują w związku z posługiwaniem się językiem. Ich ubogi kontakt wzrokowy i trudności z podtrzymywaniem konwersacji powodują wiele słabości natury społecznej. Mowa powtarzalna i mówienie do siebie mogą być objawami zaniepokojenia.

Niektóre ze zgłaszanych form zachowań dokładnie odpowiadają diagnozie autyzmu. U większości dzieci z zespołem łamliwego chromosomu X nie występują wszystkie cechy autyzmu, jednak około 15% z nich jest diagnozowane jest jako dzieci autystyczne. Częściej zdarza się, że u dzieci występują cechy “przypominające autyzm”, takie jak ubogi kontakt wzrokowy, trzepotanie dłońmi czy niewielkie umiejętności społeczne.

Dziewczynki z pełną mutacją genu odpowiedzialnego za zespół łamliwego chromosomu X wydają się budzić niepokój związany z kilkoma specyficznymi obszarami trudności behawioralnych i emocjonalnych. Nieśmiałość, lęk, depresja i trudności w kontaktach społecznych to najczęściej opisywane cechy charakteryzujące dziewczynki z zespołem łamliwego chromosomu X.