Zadania dla terapii integracji sensorycznej i innych terapii stymulacyjnych

Artykuł

Zadania dla terapii integracji sensorycznej i innych terapii stymulacyjnych
Źródło: program "Choroby rzadkie bez tajemnic"

Może zaistnieć potrzeba opracowania celów i strategii związanych z wieloma obszarami życia dzieci i dorosłych z zespołem łamliwego chromosomu X. Może wystąpić konieczność zajęcia się wszystkimi z opisywanych cech charakteryzujących schorzenie (nadpobudliwość, zmniejszona pobudliwość, nadwrażliwość na dotyk oraz zaburzenia ruchów precyzyjnych), zwłaszcza u chłopców i mężczyzn. Terapeuci zaburzeń integracji sensorycznej mogą ustalać cele związane z: uspokajaniem, poruszaniem się, rozwojem ruchów precyzyjnych oraz rozwojem motoryki jamy ustnej. Mogą oni także realizować wiele strategii zmierzających do wprowadzenia zmian w otoczeniu domowym, szkolnym czy w miejscu pracy mających na celu zmniejszenie przeciążenia sensorycznego.

Terapeucii mogą opracowywać cele wykorzystując terapię neurorozwojową (praca nad napięciem mięśniowym) lub terapię integracji sensorycznej (SI). Terapia SI została opracowana po to, by pomóc osobie chorej reagować w stopniowo coraz właściwszy sposób na bodźce zmysłowe. Uwzględniane są bodźce pochodzące z wszystkich pięciu zmysłów oraz bodźce proprioceptywne (poczucie pozycji ciała w przestrzeni) i przedsionkowe (poczucie grawitacji oraz ruchu).

W codziennych planach zajęć w przypadku małych dzieci może zaistnieć konieczność uwzględnienia zajęć uspokajających. Mogą one obejmować wiele różnych bodźców fizycznych, takich jak bujanie lub huśtanie dziecka, stosowanie dużego nacisku, czy szczotkowanie skóry dziecka za pomocą szczotki terapeutycznej. Mogą one także obejmować przerwy w ciągu dnia, w trakcie których dziecko może przenieść się w ciche miejsce i uspokoić się poprzez zabawę z grą komputerową czy posłuchanie muzyki bądź historyjki ze słuchawek.

Umożliwienie osobie z zespołem łamliwego chromosomu X funkcjonowania na optymalnym dla niej poziomie, wiąże się często z koniecznością wprowadzenia zmian w otoczeniu. Terapeuta może przekazać sugestie związane z oświetleniem – należy wykorzystywać tak wiele światła naturalnego, jak to tylko możliwe. Terapeuta może opracować cele, które pomogą dziecku lub dorosłemu stopniowo przystosowywać się do większej ilości informacji wizualnych czy do jaśniejszego oświetlenia.

Poziom hałasu również może wymagać dostosowania. W przypadku niektórych osób pomocne mogą okazać się słuchawki służące do słuchania uspokajającej muzyki bądź nagrań książek. Istnieje możliwość opracowania celów i strategii, które pomogą osobom z zespołem łamliwego chromosomu X stopniowo przystosowywać się do większego natężenia dźwięków. Podczas gdy sytuacje wiążące się z występowaniem hałasu mogą nigdy nie zostać w pełni zaakceptowane przez chłopca czy mężczyznę z zespołem łamliwego chromosomu X, może on być jednak w stanie tolerować więcej bodźców słuchowych gdy np. bierze udział w szkolnych spotkaniach, ogląda filmy w kinie czy spożywa posiłki w hałaśliwych restauracjach.

Konieczne może się okazać dostosowanie siedzeń, tak by dziecko mogło utrzymywać wyprostowaną postawę i pozostawać skoncentrowane. Szkolne ławki i krzesła mogą nie zapewniać organizmowi wystarczającej liczby informacji zwrotnych dotyczących położenia ciała w przestrzeni. Pomocne mogą okazać się poduszki w kształcie torusa – mogą one jednak zbytnio przyciągać uwagę dziecka w klasach integracyjnych. W trakcie „siedzenia w kółku” małe dzieci mogą chcieć siedzieć raczej na klinach z pianki niż na prostokątach dywanu.

Terapia ruchowa jest istotna, jeżeli chcemy pomóc dziecku z zespołem łamliwego chromosomu X zdobyć dobre poczucie pozycji ciała w przestrzeni. Nad równowagą i napięciem mięśni można pracować stosując wiele ćwiczeń fizycznych, takich jak taniec, sztuki walki, sporty czy zabawy fizyczne.

Poza wspomnianymi celami i strategiami wykorzystującymi terapię integracji sensorycznej możliwe jest stworzenie terapii bardziej funkcjonalnej, której celami będą nauka umiejętności życiowych oraz rozwój ruchów precyzyjnych i rozwój motoryki jamy ustnej.

Cele związane z rozwojem ruchów precyzyjnych mogą obejmować poprawę umiejętności pisania i rysowania, jak również poprawę umiejętności korzystania z naczyń kuchennych, nożyczek i innych narzędzi. Cele związane z rozwojem ruchów precyzyjnych mogą również uwzględniać korzystanie z komputera, jako że korzystanie z klawiatury osobom mającym trudności z pismem odręcznym może dać szansę wykorzystania czytelniejszej formy wypowiedzi.

Istnieje wiele form zajęć, które terapeuci zajęciowi mogą wykorzystać w celu poprawienia tolerancji na dotyk w okolicy twarzy, szyi oraz ust, a co za tym idzie w celu poprawienia umiejętności żucia, połykania czy mówienia. Logopedzi mogą podjąć współpracę z terapeutami zajęciowymi zmierzając do opracowania właściwych dla danego dziecka ćwiczeń motoryki jamy ustnej. Mogą one obejmować ćwiczenia fizyczne zaczynające się od poruszania częściami ciała oddalonymi od ust, prowadzące jednak do stopniowego wytworzenia przez dziecko tolerancji bodźców fizycznych wokół twarzy oraz ust.

W trakcie wykonywania ćwiczeń motoryki jamy ustnej do zapewniania bodźców można wykorzystywać zarówno pokarmy, jak i zabawki. Zabawki wymagające dmuchania, gwizdki oraz słomki można wykorzystywać w związku z rozwijaniem siły i funkcji motorycznych mięśni jamy ustnej. Terapeuci zajęciowi oraz logopedzi mogą zalecić spożywanie wielu rodzajów pokarmów pomagających dziecku rozwinąć umiejętność żucia oraz siłę mięśni jamy ustnej. Mogą one obejmować potrawy chrupiące i ciągliwe, takie jak przekąski owocowe, seler, precle czy guma do żucia. Tego rodzaju stymulacja oralna poza pobudzeniem rozwoju mowy i języka może również zapobiec podejmowaniu przez dziecko prób żucia ubrań, pasków czy skóry.

Powrót do listy kategorii

Login: Hasło: - Artykuły - Forum - Czat - Newsletter		Artykuł Zadania dla terapii integracji sensorycznej i innych terapii stymulacyjnych Źródło: program "Choroby rzadkie bez tajemnic" Może zaistnieć potrzeba opracowania celów i strategii związanych z wieloma obszarami życia dzieci i dorosłych z zespołem łamliwego chromosomu X. Może wystąpić konieczność zajęcia się wszystkimi z opisywanych cech charakteryzujących schorzenie (nadpobudliwość, zmniejszona pobudliwość, nadwrażliwość na dotyk oraz zaburzenia ruchów precyzyjnych), zwłaszcza u chłopców i mężczyzn. Terapeuci zaburzeń integracji sensorycznej mogą ustalać cele związane z: uspokajaniem, poruszaniem się, rozwojem ruchów precyzyjnych oraz rozwojem motoryki jamy ustnej. Mogą oni także realizować wiele strategii zmierzających do wprowadzenia zmian w otoczeniu domowym, szkolnym czy w miejscu pracy mających na celu zmniejszenie przeciążenia sensorycznego. Terapeucii mogą opracowywać cele wykorzystując terapię neurorozwojową (praca nad napięciem mięśniowym) lub terapię integracji sensorycznej (SI). Terapia SI została opracowana po to, by pomóc osobie chorej reagować w stopniowo coraz właściwszy sposób na bodźce zmysłowe. Uwzględniane są bodźce pochodzące z wszystkich pięciu zmysłów oraz bodźce proprioceptywne (poczucie pozycji ciała w przestrzeni) i przedsionkowe (poczucie grawitacji oraz ruchu). W codziennych planach zajęć w przypadku małych dzieci może zaistnieć konieczność uwzględnienia zajęć uspokajających. Mogą one obejmować wiele różnych bodźców fizycznych, takich jak bujanie lub huśtanie dziecka, stosowanie dużego nacisku, czy szczotkowanie skóry dziecka za pomocą szczotki terapeutycznej. Mogą one także obejmować przerwy w ciągu dnia, w trakcie których dziecko może przenieść się w ciche miejsce i uspokoić się poprzez zabawę z grą komputerową czy posłuchanie muzyki bądź historyjki ze słuchawek. Umożliwienie osobie z zespołem łamliwego chromosomu X funkcjonowania na optymalnym dla niej poziomie, wiąże się często z koniecznością wprowadzenia zmian w otoczeniu. Terapeuta może przekazać sugestie związane z oświetleniem – należy wykorzystywać tak wiele światła naturalnego, jak to tylko możliwe. Terapeuta może opracować cele, które pomogą dziecku lub dorosłemu stopniowo przystosowywać się do większej ilości informacji wizualnych czy do jaśniejszego oświetlenia. Poziom hałasu również może wymagać dostosowania. W przypadku niektórych osób pomocne mogą okazać się słuchawki służące do słuchania uspokajającej muzyki bądź nagrań książek. Istnieje możliwość opracowania celów i strategii, które pomogą osobom z zespołem łamliwego chromosomu X stopniowo przystosowywać się do większego natężenia dźwięków. Podczas gdy sytuacje wiążące się z występowaniem hałasu mogą nigdy nie zostać w pełni zaakceptowane przez chłopca czy mężczyznę z zespołem łamliwego chromosomu X, może on być jednak w stanie tolerować więcej bodźców słuchowych gdy np. bierze udział w szkolnych spotkaniach, ogląda filmy w kinie czy spożywa posiłki w hałaśliwych restauracjach. Konieczne może się okazać dostosowanie siedzeń, tak by dziecko mogło utrzymywać wyprostowaną postawę i pozostawać skoncentrowane. Szkolne ławki i krzesła mogą nie zapewniać organizmowi wystarczającej liczby informacji zwrotnych dotyczących położenia ciała w przestrzeni. Pomocne mogą okazać się poduszki w kształcie torusa – mogą one jednak zbytnio przyciągać uwagę dziecka w klasach integracyjnych. W trakcie „siedzenia w kółku” małe dzieci mogą chcieć siedzieć raczej na klinach z pianki niż na prostokątach dywanu. Terapia ruchowa jest istotna, jeżeli chcemy pomóc dziecku z zespołem łamliwego chromosomu X zdobyć dobre poczucie pozycji ciała w przestrzeni. Nad równowagą i napięciem mięśni można pracować stosując wiele ćwiczeń fizycznych, takich jak taniec, sztuki walki, sporty czy zabawy fizyczne. Poza wspomnianymi celami i strategiami wykorzystującymi terapię integracji sensorycznej możliwe jest stworzenie terapii bardziej funkcjonalnej, której celami będą nauka umiejętności życiowych oraz rozwój ruchów precyzyjnych i rozwój motoryki jamy ustnej. Cele związane z rozwojem ruchów precyzyjnych mogą obejmować poprawę umiejętności pisania i rysowania, jak również poprawę umiejętności korzystania z naczyń kuchennych, nożyczek i innych narzędzi. Cele związane z rozwojem ruchów precyzyjnych mogą również uwzględniać korzystanie z komputera, jako że korzystanie z klawiatury osobom mającym trudności z pismem odręcznym może dać szansę wykorzystania czytelniejszej formy wypowiedzi. Istnieje wiele form zajęć, które terapeuci zajęciowi mogą wykorzystać w celu poprawienia tolerancji na dotyk w okolicy twarzy, szyi oraz ust, a co za tym idzie w celu poprawienia umiejętności żucia, połykania czy mówienia. Logopedzi mogą podjąć współpracę z terapeutami zajęciowymi zmierzając do opracowania właściwych dla danego dziecka ćwiczeń motoryki jamy ustnej. Mogą one obejmować ćwiczenia fizyczne zaczynające się od poruszania częściami ciała oddalonymi od ust, prowadzące jednak do stopniowego wytworzenia przez dziecko tolerancji bodźców fizycznych wokół twarzy oraz ust. W trakcie wykonywania ćwiczeń motoryki jamy ustnej do zapewniania bodźców można wykorzystywać zarówno pokarmy, jak i zabawki. Zabawki wymagające dmuchania, gwizdki oraz słomki można wykorzystywać w związku z rozwijaniem siły i funkcji motorycznych mięśni jamy ustnej. Terapeuci zajęciowi oraz logopedzi mogą zalecić spożywanie wielu rodzajów pokarmów pomagających dziecku rozwinąć umiejętność żucia oraz siłę mięśni jamy ustnej. Mogą one obejmować potrawy chrupiące i ciągliwe, takie jak przekąski owocowe, seler, precle czy guma do żucia. Tego rodzaju stymulacja oralna poza pobudzeniem rozwoju mowy i języka może również zapobiec podejmowaniu przez dziecko prób żucia ubrań, pasków czy skóry. Powrót do listy kategorii