Etiologia

Artykuł

Etiologia
Źródło: program "Choroby rzadkie bez tajemnic"

Co to jest zespół Pradera-Williego? Zaburzenie chromosomu 15 Chorobowość: 1:12.000-15.000 (obie płci, wszystkie rasy) Główne cechy:

q obniżone napięcie mięśniowe,

q hipogonadyzm, hiperfagia,

q upośledzenie funkcji poznawczych,

q trudne zachowania,

q Główny problem medyczny: patologiczna otyłość

Etiologia i rozpoznanie zespołu Pradera-Williego

Przyczyną jest utrata nieokreślonych jeszcze genów pochodzących w warunkach prawidłowych od ojca. Skutek zajścia trzech głównych błędów genetycznych: W około 70% przypadków stwierdza się niedziedziczną delecję w pochodzącym od ojca chromosomie 15; około 25% przypadków to przypadki disomii jednorodzicielskiej matczynej (UPD), w której osobnik posiada dwa chromosomy 15 matczyne i żadnego ojcowskiego; w 2–5 % przypadków błąd leży w procesie imprintingu, który uniemożliwia działanie czynnika ojcowskiego.

Badania diagnostyczne: Osoby, u których stwierdza się objawy kliniczne powinno się skierować na badania genetyczne. Analiza metylacji DNA potwierdza rozpoznanie zespołu Pradera-Williego. Dzięki technikom FISH i DNA możliwe jest ustalenie konkretnej przyczyny genetycznej oraz skojarzonego z nią ryzyka ponownego urodzenia chorego dziecka. (Patrz: ASHG/ACMG Report, Am J Hum Genet 58: 1085, 1996.) Pacjentów, u których wyniki badań przeprowadzonych starszymi technikami wypadły negatywnie lub niejednoznacznie powinni zostać ponownie przebadani.

Ryzyko ponownego urodzenia chorego dziecka: Istotne jedynie w rzadkich przypadkach mutacji imprintingowych, translokacji lub inwersji. Wszystkie rodziny powinny zostać skierowane na poradę genetyczną.

Duże objawy kliniczne

Obecność poniższych cechy powinna zasugerować zespół Pradera-Williego. Opublikowane kryteria diagnostyczne zawierają objawy poboczne oraz system punktowy.

	Obniżone napięcie mięśniowe pochodzenia ośrodkowego u noworodków i niemowląt, poprawiające się z wiekiem.
	Problemy z karmieniem i słabe przybieranie na wadze w okresie niemowlęcym.
	Nadmierny lub nagły przyrost wagi pomiędzy 1 a 6 rokiem życia; w razie niepodjęcia interwencji otyłość centralna.
	Charakterystyczne cechy twarzy—długogłowie u niemowląt, wąska twarz/wymiar dwuczołowy, oczy kształtu migdałów, małe usta z wąską górną wargą i zwróconymi ku dołowi kącikami ust.
	Hipogonadyzm—hipoplazja płciowa, w tym u osobników płci męskiej niezstąpione jądra i małych rozmiarów członek; opóźnione lub niecałkowite dojrzewanie gonad oraz opóźnione oznaki pokwitania po osiągnięciu wieku 16 lat, w tym skąpe miesiączki lub ich brak.
	Globalne opóźnienie rozwoju przed osiągnięciem 6 roku życia; u starszych dzieci słabo lub umiarkowanie nasilone upośledzenie umysłowe lub problemy z uczeniem się.
	Hiperfagia/obsesja na punkcie jedzenia.

Małe objawy kliniczne:

	Rzadsze ruchy płodu, letarg niemowlęcy, słaby płacz.
	Charakterystyczne problemy z zachowaniem—ataki złości, wybuchy gwałtowności, zachowania obsesyjno-kompulsyjne; tendencja do kłótliwości, sprzeciwiania się, braku elastyczności, manipulowania innymi, zaborczości, uporu; uparte powtarzanie różnych czynności, kradnięcie, kłamanie.
	Zaburzenia snu lub bezdech nocny.
	Genetycznie uwarunkowany niski wzrost do wieku 15 lat.
	Hipopigmentacja—jaśniejsza skóra i włosy w porównaniu z krewnymi.
	Małe ręce lub stopy jak na wiek wynikający z wzrostu.
	Wąskie ręce z prostym brzegiem łokciowym.
	Nieprawidłowości oczne (zez zbieżny, krótkowzroczność).
	Gęsta, lepka ślina, wyschnięte kąciki ust.
	Zaburzenia artykulacji mowy.
	Skubanie skóry.

Powrót do listy kategorii