Brak edukacji seksualnej i jej ignorowanie.

Artykuł

Brak edukacji seksualnej i jej ignorowanie.
Źródło: Anna Olkiewicz

Brak edukacji seksualnej, bądź jej ignorowanie powoduje że:

większość osób niepełnosprawnych przejawia negatywne opinie na temat życia seksualnego w ogóle;
brak zrozumienia poprawnych i nie poprawnych zjawisk w sferze seksualizmu;
brak świadomości praw i umiejętności zachowania się w sytuacji problemowej wymagającej asertywności i zdecydowania;

Pełne i szczere informacje na temat seksu powinny być dostępne nie jako same wiadomości, lecz jako część więzi dzieci i młodzieży z osobami, które znają i do których mają zaufanie.

Rodzice i opiekunowie obawiają się, że osoba niepełnosprawna nie będzie w stanie obronić się lub nie będzie w stanie wyhamować swej seksualnej ekspresji. Zmiany fizyczne i hormonalne związane z dojrzewaniem płciowym są naturalną częścią cyklu życia także dziecka upośledzonego. Stereotypowe spostrzeganie tego zjawiska polega na tym, że rodzice (opiekunowie) oczekują , że ich potomkowie na zawsze pozostaną dziećmi, ale grozi to infantylizmem w każdej sferze dorosłego życia.

Badania prowadzone przez Sheperdson ( w 1991 i 1994r.) wskazują, ze ponad 50 % rodziców wykazuje się pewnym stopniem tolerancji wobec aktywności seksualnej tzn, dopuszczają myśl o niej, 51% zgodziłoby się na małżeństwo, a posiadane dzieci tylko w specjalnych okolicznościach zaakceptowałoby 23%.

65% rodziców widzi potrzebę uświadomienia seksualnego. Prowadzonego zarówno w domu ( 12%), jak i w szkole (15%)

Tematyka powinna obejmować informacje nt. płodności, ciąży, ale 73% rodziców nie chce przekazywania informacji o stosunku płciowym.

Przykładowe badania donoszą, ze wśród badanej 73 osobowej grupy tylko 20% chłopców i 40% dziewcząt miało jakąkolwiek edukację seksualną, Przy czym 86% rodziców bardzo boi się, że ich córki mogą zostać wykorzystane seksualnie.

Badania Sheperdson z 1995R pokazały, że 65% nastolatków z zespołem Downa przyznało, że edukacja seksualna jest im potrzebna.

Okazuje się, że odpowiedniego zachowania oczekuje się od osób, których nigdy nie uczono zasad obowiązujących w społeczeństwie. Osoby upośledzone nie maja pojęcia, co jest akceptowane, a co nie. Z pewnością wcześniej rozpoczęty proces edukacji w tej sferze bardzo zaprocentuje w uczeniu się stosunków z innymi ludźmi.

Obszar pracy w dziedzinie edukacji seksualnej obejmować powinien:

podstawowe informacje o ciele kobiety i mężczyzny , patrzenie na swój własny rozwój fizyczny i emocjonalny
nauka zachowań aprobowanych społecznie w prywatnych i publicznych sytuacjach, rozwój umiejętności językowych
kształcenie umiejętności podejmowania decyzji
rozwój umiejętności redukowania ryzyka bycia ofiarą nadużycia seksualnego
patrzenie na nadzieje i lęki związane z przyszłością
kształtowanie umiejętności tworzenia przyjaźni i relacji międzyludzkich

Najważniejsze metody to:

drama
elementy tańca
zabawy w podejmowanie ról
posługiwanie się ilustracjami i fotografiami
zaangażowanie i współpraca z rodzicami

Upośledzamy odejmując płeć, prawo do bycia dorosłym, do miłości i erotyzmu. Trenowanie u osób upośledzonych zdolności do samostanowienia, dokonywania wyborów, w tym odmawiania dorosłym, oznacza nową jakość relacji między kadrą i wychowankami w zakładach zwanych opiekuńczymi.

Powrót do listy kategorii

Login: Hasło: - Artykuły - Forum - Czat - Newsletter		Artykuł Brak edukacji seksualnej i jej ignorowanie. Źródło: Anna Olkiewicz Brak edukacji seksualnej, bądź jej ignorowanie powoduje że: większość osób niepełnosprawnych przejawia negatywne opinie na temat życia seksualnego w ogóle; brak zrozumienia poprawnych i nie poprawnych zjawisk w sferze seksualizmu; brak świadomości praw i umiejętności zachowania się w sytuacji problemowej wymagającej asertywności i zdecydowania; Pełne i szczere informacje na temat seksu powinny być dostępne nie jako same wiadomości, lecz jako część więzi dzieci i młodzieży z osobami, które znają i do których mają zaufanie. Rodzice i opiekunowie obawiają się, że osoba niepełnosprawna nie będzie w stanie obronić się lub nie będzie w stanie wyhamować swej seksualnej ekspresji. Zmiany fizyczne i hormonalne związane z dojrzewaniem płciowym są naturalną częścią cyklu życia także dziecka upośledzonego. Stereotypowe spostrzeganie tego zjawiska polega na tym, że rodzice (opiekunowie) oczekują , że ich potomkowie na zawsze pozostaną dziećmi, ale grozi to infantylizmem w każdej sferze dorosłego życia. Badania prowadzone przez Sheperdson ( w 1991 i 1994r.) wskazują, ze ponad 50 % rodziców wykazuje się pewnym stopniem tolerancji wobec aktywności seksualnej tzn, dopuszczają myśl o niej, 51% zgodziłoby się na małżeństwo, a posiadane dzieci tylko w specjalnych okolicznościach zaakceptowałoby 23%. 65% rodziców widzi potrzebę uświadomienia seksualnego. Prowadzonego zarówno w domu ( 12%), jak i w szkole (15%) Tematyka powinna obejmować informacje nt. płodności, ciąży, ale 73% rodziców nie chce przekazywania informacji o stosunku płciowym. Przykładowe badania donoszą, ze wśród badanej 73 osobowej grupy tylko 20% chłopców i 40% dziewcząt miało jakąkolwiek edukację seksualną, Przy czym 86% rodziców bardzo boi się, że ich córki mogą zostać wykorzystane seksualnie. Badania Sheperdson z 1995R pokazały, że 65% nastolatków z zespołem Downa przyznało, że edukacja seksualna jest im potrzebna. Okazuje się, że odpowiedniego zachowania oczekuje się od osób, których nigdy nie uczono zasad obowiązujących w społeczeństwie. Osoby upośledzone nie maja pojęcia, co jest akceptowane, a co nie. Z pewnością wcześniej rozpoczęty proces edukacji w tej sferze bardzo zaprocentuje w uczeniu się stosunków z innymi ludźmi. Obszar pracy w dziedzinie edukacji seksualnej obejmować powinien: podstawowe informacje o ciele kobiety i mężczyzny , patrzenie na swój własny rozwój fizyczny i emocjonalny nauka zachowań aprobowanych społecznie w prywatnych i publicznych sytuacjach, rozwój umiejętności językowych kształcenie umiejętności podejmowania decyzji rozwój umiejętności redukowania ryzyka bycia ofiarą nadużycia seksualnego patrzenie na nadzieje i lęki związane z przyszłością kształtowanie umiejętności tworzenia przyjaźni i relacji międzyludzkich Najważniejsze metody to: drama elementy tańca zabawy w podejmowanie ról posługiwanie się ilustracjami i fotografiami zaangażowanie i współpraca z rodzicami Upośledzamy odejmując płeć, prawo do bycia dorosłym, do miłości i erotyzmu. Trenowanie u osób upośledzonych zdolności do samostanowienia, dokonywania wyborów, w tym odmawiania dorosłym, oznacza nową jakość relacji między kadrą i wychowankami w zakładach zwanych opiekuńczymi. Powrót do listy kategorii